ԲՈՐԻԿ
|
ԿՐԱԿՎԱԾ ԿԱՐՈՏՆԵՐ
Անկարող եմ ապրել ներկայով...
Այո, վաղուց
Ինքս ինձ բացակա եմ դրել.
Այպես է ապրածս կյանքը
Կարոտներս նորից են կրակվել
Մնացոզաց է մնացյալ տառապանքը...
***
կյանքը հազար ու մի դաս,
Միշտ էլ պակաս կունենաս,
Շփոթմունքդ էլ քիչ կամ շատ
Ապրելուդ ձևն է այդ...
***
Երբեք
Պարտված մի կարծիր անձդ
Քանզի մշտապես հաղթողներ չկան
Պարտված վիճակը կարևոր է խիստ
Որ խաղաղ քայլես անցնելիք ճամփադ...
Ինձանից հեռանալ եմ ուզում
Գուցե մտացածին, կամ հակառակը,
Կամ գուցե երևակայությանս մեջ,
Թող որ չլինի պատրանք`
Պահանջ կա հոգուս մեջ...
Ինձնից հեռանալ եմ ուզում...և հաճախ
Փորձում վերագտնել,զգալ ինձ
Արդար է՞ արդյոք ձևն այդ-
ԵՎ եսիս գնահատում եմ անկողմնակալ,
Անկողմնակալ քննարկում և ի՞նչ.
Արդյունքում մենակությունն է դաժան
Չունի խղճմտանք` խիղճ...
ՈՒզում եմ հանդիպել,զգալ եսըս,
Խորհուրդ գտնել,ու խորհել նրա հետ`
ԵՎ եսըս ու ես, որտեղ և ինչպես`
Կարո՞ղ ենք քայլել իրար հետ...
Ինքս ինձնից,հեռանալու կարիք ունեմ,
Կարիքավոր եմ ճշմարտության.
ՈՒզում եմ հեռվից ինձ նայել,
Որ գտնեմ իրական ճամփան:
Комментариев нет:
Отправить комментарий