Ես միշտ ասում եմ այս խոսերը ինքս ինձ,երբ լացս գալիս է ու վատ վիճակում եմ լինում:Գիտեմ Պայծառ Արևը իրավունք չունի տխրելու,բայց տխուր եմ: Նա նեղացնում է ինձ,մեկը` ով անգամ չգիտի ով է ինձ համար,որքան թանկ է և վերջապես իմ կյանքի մի մասնիկն է: Չեմ ցանկնում ասածս սրտաճմլիկ հնչի,ասեմ որ անգամ դա չեմ կարող ասել ,քանի որ չեմ կարողանում արտահայտվել:Վաղուց վերջ եմ դրել այս խեղկատակությանը` գնահատելով իմ ինքնարժեքը, բայց այդ ամենը կեղծ է զուտ նրա աչքին թոզ փչելու նման մի բան է: Զարմանում եմ դժվար է սեր ու ջերմություն բաժանել և այդքան առատաձեռն չլինել ` արեվի տեղը հույս սփռելով:Միտե՞ դժվար է լավը լինել,չվախենալ ճշմարտությունից ու անտեղի այդքան շատ հույս չբաշխնել:
Մի տխրիր:
մի տխրիր, քանի որ իսկապես Պայծառ Արևը դրա իրավունքը չունի:
ОтветитьУдалитьշնորհակալ եմ,կփորձեմ
ОтветитьУдалитьդու քո ջերմությամբ ու ուրախությամբ միշտ լուսավորում ես մեզ, այնպես որ ԵՐԲԵՔ ՄԻ ՏԽՐԻ
ОтветитьУдалитьԱպրեքքքքքքքքքքքքքքքքքքքքքքքքքքքքքքքքքքքք
ОтветитьУдалить